{"id":52,"date":"2015-01-20T10:29:24","date_gmt":"2015-01-20T10:29:24","guid":{"rendered":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/?p=52"},"modified":"2018-07-25T11:52:22","modified_gmt":"2018-07-25T11:52:22","slug":"richard-frederiks","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/richard-frederiks\/","title":{"rendered":"20 januari 2015"},"content":{"rendered":"

Richard Frederiks<\/strong><\/p>\n

Met mijn vinger al voor de tweede keer bij de bel hoorde ik opeens wat gescharrel en de deur ging open. Dat wil zeggen, er kwam beweging in. Ik was onbewust al begonnen met naar binnen lopen, maar hield me in. Langzaam week de deur en zonder hem nog te hebben gezien groeide er spanning in mijn keel. Daar stond hij, de klink nog in de hand. \u2018Hallo, meneer Frederiks..\u2019 Het leek of zijn ogen niks zagen, en mijn begroeting hing ongehoord tussen ons in. \u2019Goeiemorgen!\u2019, probeerde ik nogmaals met een kleine stap in zijn richting: \u2018Goeiemorgen!.. Richard?!\u2019 Een licht knipperen van z\u2019n ogen bij z\u2019n voornaam, en opeens was hij er: \u2018Oh, dag Bert, goeiemorgen\u2019. En vervolgens, na toch nog een iets te lange pauze: \u2018kom binnen!\u2019<\/p>\n

In de huiskamer stond het bed in de hoogste stand, waardoor zijn toch al dominante vrouw de uitstraling van een godfather kreeg. \u2018Het is Sacha\u2019, zei Richard, \u2018hij doet raar\u2019. Sacha was de naam van de rode kater. \u2018Goeiemorgen mevrouw Frederiks\u2019, groette ik zonder antwoord te verwachten. Mevrouw Frederiks leed al jaren aan een ernstige vorm van afasie, al lang voordat ze lichamelijk zo snel achteruit was gegaan. De gloeiende kooltjes die haar ogen als altijd waren, schoten slechts vluchtig mijn kant op. Dat dacht ik tenminste. Want onverwacht fel begon ze opeens te brommen, reutelde slijmbellen op haar lippen en dwong me naar haar te blijven kijken. \u2018Het is Sacha\u2019, zei meneer Frederiks nogmaals. \u2018Het bed kan niet meer omlaag\u2019. Hij was in de haldeur blijven staan, leek bijna weer opnieuw te verstarren.
\nDe spanning in mijn keel steeg verder. Mijn blik gleed snel rond: koffiekopjes half leeg, een bordje met verdroogde stukjes vlees en groente. Op het aanrecht open pannetjes, de afzuigkap luidruchtig op stand drie. Het was tien uur in de ochtend\u2026
\nEen plotselinge paniek deed me bukken en daar zag ik Sacha. Dat dacht ik tenminste. De kat had een muis in z\u2019n bek, dat wel, maar verder ontbrak alles. Er was alleen die blik van Sacha en in z\u2019n bek hing die muis, bewegingloos. Sacha, of tenminste, dit stukje Sacha zat klem tussen het schaarmechaniek van het hoog-laagbed. \u2018Waar is de rest?\u2019 Ik keek op en volgde de beweging van Richards hoofd richting tuindeur. \u2018Mijn vrouw heeft vaak koude voeten en Sacha warmt die dan op. Maar hij wilde niet komen en ik kreeg hem niet onder het bed vandaan. Hoe laag of hoog ook, hij bleef zitten en toen was ik het opeens zat en pakte hem bij z\u2019n poten en toen was alles bloed\u2019. Ja, dat laatste was me al opgevallen. Sacha was in weerwil van zijn buit vakkundig onthoofd, per ongeluk weliswaar. En nu hing hij, zonder z\u2019n kop, aan de waslijn.
\n\u2018Ik heb hem schoongemaakt. Hij moet nu eerst drogen, want anders wordt het dekbed nat\u2019. De kreten van mevrouw Frederiks waren verstomd, haar ogen schoten onverminderd vuur; haar man sprak weliswaar, maar hij verroerde geen vin. Ik kreeg het koud.<\/p>\n

Zonder aarzeling wendde ik me tot Richard Frederiks. \u2018Mag ik er even langs, want ik moet zo langzaamaan voortmaken\u2019 en liep om hem heen de hal in. \u2018Ik moet ook nog naar Willem de Jonghe, hij verwacht me tegen half elf.\u2019 Met de klink al in de hand riep ik monter \u2018Fijne dag nog! Tot ziens\u2019, trok de voordeur met een ferme ruk achter me dicht en stapte het tuinpad op. Het was lente, typisch zo\u2019n onbezonnen eerste voorjaarsdag. Hier en daar een wolkje, hier en daar een ontluikende bloesem en zo\u2019n geur van \u2018h\u00e8, ja!\u2019 in de lucht.
\nOp naar Willem de Jonghe, die heeft altijd lekkere koffie! Dat dacht ik tenminste.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Richard Frederiks Met mijn vinger al voor de tweede keer bij de bel hoorde ik opeens wat gescharrel en de deur ging open. Dat wil zeggen, er kwam beweging in. Ik was onbewust al begonnen met naar binnen lopen, maar hield me in. Langzaam week de deur en zonder hem nog te hebben gezien groeide … <\/p>\n

“20 januari 2015”<\/span> verder lezen<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52"}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=52"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":154,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52\/revisions\/154"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=52"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=52"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.rianvannieuwkuijk.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=52"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}