Nooit te oud voor nieuwe belevenissen:
Half april werd ik van mijn fiets gereden en brak mijn rechter scheenbeen. Een rotbreuk in het kniegewricht, dat ze gelukkig weer netjes in elkaar hebben weten te knutselen… We leven in een fantastisch land.
Mijn eerste ziekenhuisopname-/narcose- ervaring. Maar ook mijn eerste volledige afhankelijkheid, bijna drie maanden lang. Het was een proeve van geduld en deemoed. En nu, eindelijk, durf ik weer kleine stukjes auto te rijden en hoop ik te kunnen gaan oefenen met fietsen. Nog een maand of wat kalm aan doen, hooguit twee… hoop ik….
Maar zingen lukt al wel, en goed ook, zo bleek eind mei in de Stevenskerk. Gewoon zittend met het pootje omhoog, hoewel ik toch staande af wist te sluiten. Want “Non, je ne regrette rien” gaat uit volle borst, évidemment!!
(En 23 augustus zing ik weer in Tuin de Lage Oorsprong, Oosterbeek)
