24 juni 2014

Zet in je agenda:

Zondagmiddag 15 september a.s.

La Dame Brune   in de Appelgaard

De afgelopen twee weken heb ik  onze eigen boomgaard door een heel ander licht gezien.

Beeldhouwvereniging Pietra uit Nijmegen had er een prachtige expo ingericht. En behalve dat het ons twee bijzondere beelden heeft gebracht ben ik de uitgesproken inspirerende sfeer van onze appelboomgaard nog meer gaan voelen.  Gisteren sloot Pietra deze mooie weken in stijl af: in hun eigen decor en onder onze appelbomen; aan een lange tafel vol van zoel enthousiasme, voldoening, heerlijk eten, drinken en muziek.

Wat anders kon ik denken dan: Ik ga zingen in mijn eigen appelgaard!

Nadere info volgt.

 

16 november 2018

La Dame Brune : CONCERT UITGESTELD naar 26 jan.

Helaas kan de premiere van La Dame Brune a.s. zondag de 18e november niet doorgaan. Ik moest gisteren met spoed een oogoperatie ondergaan. Alles is goed gegaan en binnen twee weken zie ik weer scherp, maar erg erg jammer: annulering van concert.

GRAAG ZIEN WIJ JULLIE ALLEMAAL OP 26 JANUARI 2019 om 20.30u in Theater de Molen in Beuningen, voor een nog rijker gerijpte voorstelling van LA DAME BRUNE.

4 september 2018

Vierentwintig

Ik hoop dat als ik oud zal zijn en rimpelig en grijs
En ‘s morgens in de spiegel kijk, dat ik dan naar haar wijs
En dat ik dan verbaasd zal zijn en uitroep: wie is zij?
Wie is die oude bes en waarom kijkt ze zo naar mij?

En dat ik voor de kastdeur sta, en dan wanhopig zoek
Naar haltertopje, minirok, hoge hakken, korte broek.
En gefrustreerd en zuchtend kies ik dan als compromis
Een rood gebloemde jurk en een vestje met een bies

En in de bus of tram dat ik dan vriendelijk beleefd
Mijn stoel afsta aan die meneer die witte haren heeft
En dat bij: wat mag het zijn, mevrouw? dat ik dan even schrik
En rondkijk in de winkel: wie? mevrouw? Oh dat ben ik!

En dat op weg naar huis als er een stratenmaker fluit
Ik dan blij verlegen glimlach, en verbijsterd in een ruit
Slechts een rood gebloemde jurk zie, en de man, en zijn blik
Naar hooggehakte benen, heel wat verder weg dan ik.

Ach mijn arme warme hart, mijn warme domme hart,
Al jarenlang wordt ze geschokt, bedonderd en verward
Want dertig, veertig, vijftig, ze negeert het eigenwijs
Ze blijft maar vierentwintig ook al zijn mijn haren grijs.

Ach, ondanks al die tegenvallers, ondanks elk chagrijn
Ik hoop dat als ik oud en rimpelig en stram zal zijn
Dat ik dan elke dag opnieuw verwonderd in de spiegel staar
Naar die oude bes met haar warme hart van
vierentwintig jaar

RvN 1sept18